نويسنده اين کتاب که خود نخستين دانشآموخته ايراني در اولين دوره تکوين آمايش سرزمين است و رساله دکتراي خود را چهل سال پيش در همين زمينه نوشته و سالها خدمات پژوهشي به نهادهاي برنامهريزي ايران و خارج ارائه داده، بر اين باور است که در انتقال تجربه آمايش سرزمين از غرب به ايران انسجام دروني اين روش برنامهريزي تا اندازهاي از درون پاشيده است و نه تنها اصالت خود را از دست داده، بلکه در فرايند بومي شدن به گونهاي که بايد موفق نشده است. به همين دليل، آمايش سرزمين نه تنها نتوانسته جايگاه شايسته خود را در نظام برنامهريزي توسعه در ايران بهدست آورد و به صورت يک امر تزييني در جوار نظام برنامهريزي باقي مانده، بلکه در حال حاضر به حاشيه دورتري نيز رانده شده است. به همين جهت، پيچيدگيهاي نهادي و ارزشي در سر راه بومي شدن آمايش سرزمين در کتاب شکافته شده و مورد بحث قرار گرفته است. خواندن اين کتاب به همه دستاندرکاران برنامهريزي توسعه، سياستگذاران، استراتژيستها، اساتيد و پژوهشگران و دانشجويان علوم تشکيلدهنده زير بناي برنامهريزي توسعه از جمله علوم اجتماعي، اقتصاد، مهندسي عمران، شهرسازي، جغرافياي سياسي و انساني، منابع طبيعي و تخصصهاي وابسته که بهنحوي با برنامهريزي توسعه سروکار دارند، قوياً توصيه ميشود.
